R o z d z i a ł  2

– Czy to ty jesteś sir David z Radcliffe?

Z otępienia wyrwał go melodyjny kobiecy głos. Jednocześnie poczuł, jak ktoś trąca go czubkiem buta w plecy. Ostrożnie rozchylił powieki. W polu widzenia ujrzał wysokie, żółte drzewa. Zamrugał, a drzewa zmieniły się w słomę, która leżała na podłodze dookoła jego głowy.

Jęknął i wtedy sobie przypomniał. Piwiarnia Sybili. Cały ranek spędzony z twarzą w kuflu spienionego napoju, a potem błogosławiony, pijacki niebyt.

Znowu zamknął oczy. Właśnie tutaj chciał zostać.

– Powtarzam. Czy to ty jesteś sir David z Radcliffe? A może umarłeś?

Zapytaniu towarzyszyło kopnięcie w żebra. Zanim zdążył się pohamować, jednym płynnym ruchem obrócił się i chwycił obutą w trzewik stopę.

– Jeszcze nie umarłem, ale ty umrzesz, jeśli nie przestaniesz mnie kopać.

Stojąca nad nim wysoka, smukła postać nie wrzasnęła, nie zamachała rękami, ani też ze strachu nie wstrzymała oddechu. Po prostu poruszyła się, żeby odzyskać równowagę oraz zatrzymała gestem dwóch ludzi, którzy pilnowali drzwi. Zamruczeli coś pod nosem i się cofnęli, obrzucając go gniewnym spojrzeniem, ona zaś powtórzyła cierpliwie:

– Czy to ty jesteś sir David z Radcliffe?

Chyba był już do niczego. Nawet jej nie przestraszył. Mocniej ścisnął trzymaną stopę, lecz zaraz ją puścił. Ukrył twarz w dłoniach, potarł nimi pulsujące czoło. Wszyscy święci, bolały go nawet włosy.

– Jeśli powiem, że tak, pójdziesz sobie?

Równie nieustępliwa jak głód, który go obudził, spytała:

– Czy jesteś Davidem z Radcliffe, pierwszym rycerzem samego króla?

Poczuł, jak ogarnia go fala gniewu, równie gwałtowna jak burza na Morzu Irlandzkim. Poderwał się na nogi.

– Już nie jestem! – krzyknął jej prosto w twarz.

Spoglądała nań spokojnie i chłodno oczami tak szarymi jak zimowa mgła.

– Nie jesteś już sir Davidem, czy nie jesteś już pierwszym rycerzem króla?

Odgarnął z czoła postrzępione kosmyki, jęknął i zatoczył się do tyłu, siadając ciężko na ławie. Ta kobieta umiała doprowadzić człowieka do obłędu.

– Nie jestem pierwszym rycerzem króla.

– Ale jesteś tym legendarnym najemnikiem, który ocalił naszego monarchę, gdy Francuzi zrzucili go z konia, i który trzymał w szachu tuzin rycerzy wroga, podczas gdy król dosiadł wierzchowca i zdołał uciec?

– Piętnastu.

– Co?

– Trzymałem w szachu piętnastu rycerzy. – Bolały go wszystkie mięśnie. Bardzo powoli odchylił się do tyłu, aż jego plecy znalazły oparcie na krawędzi stołu. Z precyzją kosztującą go wiele dodatkowego cierpienia, uniósł ręce i położył z tyłu na deskach. Wyprostował nogi, wbił pięty w podłogę pokrytą warstwą pyłu i słomy, przygarbił się nieco i dopiero wtedy dokładniej przyjrzał się swej dręczycielce.

Była wysoka. Mogłaby stanąć boso obok króla i spoglądać z góry na jego powiększającą się łysinę. I była delikatna. Wątpił, żeby jej blada skóra kiedykolwiek zaznała słońca, a smukłe palce doświadczyły fizycznej pracy. No i była bogata. Suknia z białego aksamitu pięknie uwydatniała jej kształty, zaś białe futerko, którym obszyto stójkę, a także długie, dopasowane rękawy przewyższały wartością cały jego majątek.

Jeszcze raz poczuł gorzki smak klęski. Wszystko, na co pracował przez całe życie, legło w gruzach, a teraz prosto w oczy zaglądało mu nieszczęście. Jego córka na tym ucierpi. Ucierpią też jego ludzie. A on nie może ich uratować.

Legendarny najemny rycerz, David z Radcliffe, w końcu musiał się poddać.

Spuścił głowę, spoglądając na palce stóp. Z każdym oddechem w jego piersi rozbrzmiewał bolesny charkot, przywodząc wspomnienie dziecięcych łez.

– Mam dla ciebie propozycję, jeśli jesteś Davidem z Radcliffe – powiedziała kobieta.

Czy ona nigdy nie dawała za wygraną?

– Tak, zaprawdę jestem Davidem.

– Bardzo dobrze. – Niechlujnej karczmarce kazała przynieść dwa piwa, sama zaś usiadła na ławie przy innym stole. – Potrzebny mi najemny rycerz.

– Po co?

– Usatysfakcjonuje mnie jedynie najlepszy wojownik. – Szlachetnie urodzona dama wzięła podany jej kubek i utkwiła wzrok w jego zawartości.

– Co miałbym robić? – Mężczyzna sięgnął po drugi kubek, lecz Sybila cofnęła rękę.

– Najpierw zapłać rachunek, dopiero potem dostaniesz więcej – powiedziała.

– Dasz mi więcej, zanim zapłacę rachunek.

Uśmiechnęła się szyderczo.

– A jak nie, to co?